روز شمار
اوقات شرعی
اگر انقلاب امام حسین(ع) منجر به تشکیل حکومت می‌شد
azadi

97/07/11

سید مهدی سیدی

اگر انقلاب امام حسین(ع) منجر به تشکیل حکومت می‌شد، چه چیزی در انتظار دولت او بود؟ در عموم منابر و کتاب‌های عاشورایی، به این سوی ماجرا نظر افکنده می‌شود که چه علت‌هایی مسبب شهادت حضرت و شکست ظاهری قیام شد؟ اما روی دیگر سکه، مورد غفلت قرار می‌گیرد که اگر این نهضت به نتیجه می‌رسید و حکومت ولایی مستقر می‌شد، چه اتفاقات دیگری رقم می‌خورد؟

نوع سیاست‌ورزی امام حسین(ع)، به غایت هوشمندانه، مدبرانه و البته موحدانه بود و مرور اجمالی تاریخ، گواه این معناست که با طراحی اولیه صورت گرفته، این نهضت عمومی می‌توانست به پیروزی برسد و حکومت حسینی را تشکیل دهد. به عنوان نمونه اگر در آن چهار پنج ساعت سرنوشت‌‌سازِ مبارزه مسلم با دربار ابن زیاد، مردم به وادادگی دچار نمی‌شدند و از جریان نفوذ اموی فریب نمی‌خوردند، فرمانداری کوفه ساقط می‌شد. امام حسین(ع) نهایتاً ظرف سه هفته با جمع مجاهدان به کوفه می‌رسید و با فاصله‌ای اندک، بصره نیز به انقلاب می‌پیوست. در نتیجه سرزمین عراق به سادگی تحت حاکمیت امام حسین(ع) درمی‌آمد و از آن پس ساقط کردن حکومت شام و سرنگونی یزید کار دشواری نبود. حال اگر این اتفاقات محتمل رخ می‌داد، چه آینده ای پیش روی حضرت قرار می‌گرفت و ایشان برای حفظ حکومت خود، باید برای هجوم فزاینده دشمن چه تدابیری می‌اندیشید؟

شاید پرسیده شود این بحث «آینده‌پژوهانه» چه نفع و سودی برای امروز جامعه ایرانی دارد؟ پاسخ آن است که انقلاب اسلامی ایران، دقیقاً در آن نقطه‌ای قرار گرفته که حرکت سیدالشهداء به اتمام رسیده است. کاروان سال 1357 شمسی، در امتداد کاروان سال 61 قمری، گام بر می‌دارد و در 40 سال اخیر، دقیقاً با موانعی روبرو شده که کاروان حسین(ع) نیز در صورت پیروزی، با آن دست به گریبان می‌شد. انقلاب بهمن ماه امام خمینی(ره)، ادامه‌دهنده مسیر قیام عاشورا است که توانسته به تشکیل حکومت دینی منجر شود و البته در گستره‌ای وسیع‌تر اما تنزل یافته و ناقص‌تر، مفهوم حکومت دینی را پیاده‌سازی کند. پس واضح است که این شبیه‌سازی می‌تواند نسخه درمانگری برای سیاستمداران و انقلابیون ایرانی باشد.

اگر امام حسین(ع) به حکومت می‌رسید حتماً جریان شکست خورده، یعنی بنی‌امیه و کاخ سبز شام، همه توان خود را به کار می‌گرفت و هم‌پیمانان خود را به خط می‌کرد تا حکومت امام حسین(ع) عمر چندانی نداشته باشد و یا اگر هم به ظاهر برای اسقاط آن توانایی نمی‌داشت، می‌کوشید آن را به تغییر محتوا و استحاله درونی برساند. یعنی آن را به حکومتی تبدیل کند که نام امام حسین(ع) بر تارک آن بدرخشد اما در باطن بر خلاف ارزش‌های او عمل کند.

بعضی تکنیک‌هایی که براندازان معاویه‌صفت در مواجهه با انقلابیون به خرج می‌دادند احتمالا این موارد می‌بود:

1- نادیده انگاری حکومت انقلابیون، کم‌اهمیت جلوه دادن، بی‌توجهی و بایکوت ارتباط رسانه‌ای

2- طراحی برای انجام کودتا و فروپاشی نظامی از درون

3- ایجاد جنگ داخلی و تنازع قومی و قبیله‌ای و مذهبی

4- مانع‌تراشی از طریق تفاله‌های حکومت قبلی که در سیستم موجود تصفیه نشده‌اند

5- تهاجم نظامی و نبرد مستقیم

6- ورود جاسوسان و عوامل نفوذی در میان دولتمردان و رهبران

7- شبیخون فرهنگی و تلاش برای استحاله ارزشی جامعه انقلابی

8- تحریم و ایجاد فشارهای حداکثری برای فلج کردن زندگی توده

9- ایجاد جنگ روانی و عملیات نرم برای خسته کردن ذهن‌ها

10- ناکارآمدسازی حکومت دینی و تضعیف در برابر رسالت‌های پایه حکومت

11- وادار کردن مدیران به مذاکره و عقب‌نشینی نسبت به مواضع انقلابی

12- برجسته‌سازی ضعف‌های مدیریتی و مبارزه با توفیقات حکومت

حتماً می‌توان به این محورهای دوازده‌گانه، موارد دیگری افزود و به قطع یقین می‌توان مصادیق فراوانی در طول تاریخ حکومت‌های دینی برای آن سراغ گرفت. حال چنانچه بتوانیم با یک جریان پژوهشی معرفتی عمیق، طراحی‌های امام حسین(ع) را برای مقابله با تهاجمات جبهه اموی، فهم و ادراک کنیم حتماً می‌توانیم برای برون‌رفت انقلاب اسلامی از چالش‌های موجود، راه حل‌های عاشورایی مؤثری بسازیم.

گرچه بسیاری از تدابیر جمهوری اسلامی نیز در این سال‌ها نشأت گرفته از همین باور است اما در دو سطح دچار عقب‌ماندگی‌های قابل توجه است؛ نخست تطبیق حداکثری سیاست‌ها با مبانی عاشورایی و دوم تفهیم عمومی آن برای توده مردم تا آنان بدانند که مصاف انقلاب اسلامی با ابرقدرت‌های جهانی، از چه جنس و رنگی است. اینجاست که همگان باید بدانند سیاست‌ورزی‌های ایران نمی‌بایست از تبار اندیشه‌های غربی و واداده باشد. چون کنشگری غربی آمریکایی به تدریج ما را به استحاله درونی مبتلا می‌کند؛ درست نظیر آن چیزی که در برخی مقاطع و در برخی موضوعات بر سر ما آمده است.

کلمات کلیدی:
امام حسین(ع)
نظرات
CAPTCHA